Maatschappelijk bijdragen

Azeddine: gastheer van The Colour Kitchen

Azeddine

Supervisor van The Colour Kitchen

Azeddine

Supervisor van The Colour Kitchen

Het kan: goed zorgen voor je medewerkers én een verschil maken. Onze samenwerking met The Colour Kitchen levert behalve de lekkerste gerechten, jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt een kans op een mooie baan in de catering en een nieuwe toekomst.

Maatschappelijk bijdragen op het gebied van mens en milieu komt in alle facetten van onze bedrijfsvoering terug. Ook als het gaat om de verzorging van onze medewerkers. Dankzij Diana en Azeddine eten we in ons bedrijfsrestaurant iedere dag verse maaltijden, bereid met streekproducten, en zien we een aantal jongeren gedurende het jaar groeien in hun rol van gastheer of gastvrouw. Supervisor Azeddine van The Colour Kitchen over wat vertrouwen en aandacht met je doen.

Maatschappelijk bijdragen
Hoe groot of klein ook, als organisatie willen we op ieder vlak bijdragen aan het welzijn van mens en milieu. Enkele voorbeelden daarvan zijn:

  • Sinds 2013 werken we samen met The Colour Kitchen.
  • Borden, bekers en bestek in het bedrijfsrestaurant zijn biologisch afbreekbaar.
  • Er wordt met duurzame, liefst biologische producten gewerkt.
  • We kiezen voor leveranciers die hoog scoren op het leveren van social return.

“Ik was veertien toen mijn vader met pensioen ging. Het was zijn droom om terug te gaan naar zijn geboortedorp in Marokko en mijn moeder ging met hem mee. Ik bleef in Nederland, samen met mijn oudere broer. Ineens had ik alle vrijheid, er was niemand meer die mij controleerde. Dit ging al snel mis. Ik deed stomme dingen en zat regelmatig vast. Toen ik twintig was, kwam mijn moeder terug om me te helpen. Dat was lastig, want ik had een bepaalde levenswijze en die gooi je niet zomaar om. Het keerpunt kwam in 2008. Mijn moeder zocht me op in de gevangenis en kon alleen maar huilen, urenlang, zonder een woord te zeggen. Dat raakte me diep. Eenmaal ‘buiten’, besloot ik haar trots te gaan maken. Via een dagbestedingsprogramma kwam ik terecht bij The Colour Kitchen. Ik had nog nooit gewerkt, maar voelde me er direct op mijn plek. Het werk en de waardering die ik kreeg, hielpen me enorm.

Vijf jaar geleden opende The Colour Kitchen haar deuren in het pand van Jeugdbescherming. Ik mocht samen met de cateringmanager van Jeugdbescherming, Diana, het bedrijfsrestaurant gaan runnen. Dat was heftig, want ik was het werk in de keuken niet gewend. Samen met Diana moest ik de catering soepel laten verlopen. Zij heeft me veel geleerd, behalve het koken: dat heb ik mijzelf bijgebracht. Gelukkig heb ik een goed ontwikkelde smaak. Lastiger vond ik het omgaan met de mensen van Jeugdbescherming; ik durfde bijna niks tegen ze te zeggen. Dat is nu wel anders. Inmiddels ken ik alle gezichten, nieuwe medewerkers pik ik er zo uit. Ook weet ik precies wat mensen lekker vinden. Mijn harira, een Marokkaanse soep, is zo op. Mensen zijn hier de hele dag druk en hebben veel aan hun hoofd. Toch heerst er een gezellige sfeer, er is altijd ruimte voor een praatje of wat dollen. In het restaurant kan iedereen even ontspannen en zichzelf zijn.

‘Een diploma zegt me niets,
het gaat erom hóe een jongere weer naar buiten loopt.’

Diana en ik leiden jaarlijks zo’n zes jongeren van de Entreeopleiding op. We leren ze de basisvaardigheden van het werken in de catering. Dat begint al bij het snijden van een komkommer. Tot nu toe is iedere leerling weggegaan met een diploma, maar dat zegt me eigenlijk niks. Het gaat mij er vooral om, hóe iemand uiteindelijk naar buiten loopt. Ik schenk iedere jongere mijn vertrouwen en geef af en toe een compliment. Tegelijkertijd spreek ik ze ook aan, wanneer ze iets niet goed doen. Ik wil dat leerlingen zich veilig voelen bij mij, daar doe ik alles voor. Ik maak grapjes of doe gek. In het begin kijken ze me dan raar aan, maar op een gegeven moment lachen ze mee. Je ziet jongeren echt veranderen tijdens hun periode bij ons. Zo ook mijn huidige stagiair: hij heeft autisme en kwam vijf maanden geleden heel onzeker binnen. Nu zie ik hem rechtop rondlopen en is hij zo gegroeid. Dat heeft hij zelf gedaan. Wij geven jongeren een duwtje, maar ze moeten het zelf doen. Dat lukt eigenlijk altijd. Dan ben ik trots en geef ik mezelf weleens een schouderklopje.

Na al die jaren voel ik mezelf misschien wel meer onderdeel van Jeugdbescherming dan van The Colour Kitchen. Mijn werk: een gastheer zijn voor zowel mijn gasten als mijn leerlingen, vind ik fantastisch. Ook privé gaat het goed. Dit jaar ben ik getrouwd met mijn grote liefde. Tijdens de bruiloft moest mijn moeder opnieuw heel hard huilen, maar nu van geluk.”